Oost-Vlaams Rockconcours

JIVADEV

Vooral in de jaren zestig en zeventig groeien de singer-songwriters uit tot het geweten van de popmuziek. Anno OVRC2009 blijkt helaas het tegendeel. Bij liedjesschrijver Jivadev (Jason Mraz-look) blijven we nu reeds voor de derde keer (na Lisa en Joni) op onze honger zitten. We horen te simpele melodieën en flauwe derivaten van Tom Helsen, Novastar en een ripp-off van “Einstein Brain” van den Admiraal. Einstein is inderdaad ver weg, de verhaallijn is pover (of zeer goed verstopt) en we worden alweer moedeloos van dat Engels. Gitaarspel is technisch vrij behoorlijk maar vele “moeilijke” akkoorden passen niet op hun plaats. Stembereik is beperkt, nogal monotoon en weinig beklijvend.  Jivadev is het type slaapkamermuzikant dat nog niet écht vertrouwd is met publieksentertainment. De set wordt ongeloofwaardig gebracht, mist warmte en de bindtekst “ Jullie komen waarschijnlijk toch niet voor mij, maar je krijgt er mij gratis bij” getuigt van een bescheidenheid die een artiest kan missen als kiespijn.

SLOWSCAN

De jury heeft het eventjes moeilijk bij Slowscan. Stuk voor stuk professionele muzikanten brengen in plaats van een professionele show een onbegrijpelijk klinische set met een totaal gebrek aan songs en dynamiek. Slowscan klinkt als een overgesteriliseerd ziekenhuis in deze periode van Mexicaanse griep. Waar is dat rauwe randje, waar is die spanningsboog, waar blijft de opwinding? De nummers zwalpen als een stuurloos schip, missen draagkracht waarbij soundscapes vaak dienen als pleister om de song te redden. We noemen het FM rock en vinden “Krezip” en “Middle of the Road” de meest voor de hand liggende referenties.

CURVY CUTIES FANCLUB

We snakken naar een portie eerlijke Rock & Roll en worden op onze wenken bediend door het energieke powertrio The Curvy Cuties Fanclub. We mijmeren even terug naar de periode waar The Mudgang en The Spanks furore maakten, vandaag liggen ze in lijn met The Datsuns en Arctic Monkeys. Tekstueel is het allemaal vrij banaal en simpel met wat kinderlijk gerijm maar dat lijkt deze keer minder relevant. Hun jonge zelfzekere attitude en strak samenspel is overtuigend genoeg voor de jury en hun schattig doch welgevormd fanclubje.  We horen zelfs eerlijk gebrachte catchy poppy songs. Dit smaakt naar meer. Een duobaan als drummer/zanger blijft een beetje vreemd maar deze versie van Keith Moon blijft overeind. Toch zouden we Jelle bij een volgende passage graag zien in de frontlinie, tenzij ze de zanger van de Hives kunnen strikken natuurlijk !?

SNOWHITES

Snowhites brengen rustige pop/rock-liedjes en hebben een zanger in huis met een eigen gezicht, goede stem, leuke uitstraling én songs.  Toch heb je het gevoel dat deze band nog op zoek is naar een identiteit en we hopen dat hun muziek nog wat meer reliëf krijgt. Het klinkt voorlopig allemaal nog een beetje te braaf en te afgelikt, de jury mist dat broodnodige randje. De andere muzikanten staan er vaak een beetje zoutloos bij. Ons finaleticket wordt helaas duurder verkocht.

BYNOMEANS

Respect voor Bynomeans! Wegens brandje naast hun repetitiekot werd de toegang ernaar geweigerd wegens instortingsgevaar. Dan maar snel op zoek naar ander materiaal. Dankzij ISEE/THESEA (AC/DC tributeband) konden ze hun passage in Lochristi toch nog waarmaken. Toeval of niet,  de jury kreeg een coverband-gevoel bij Bynomeans die weliswaar een “eigen” set bracht vol hitgevoelige Afrekening-deuntjes. We horen een vlaag punkpop aangevuld met wat Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs.  De teksten bereiken eindelijk een behoorlijk niveau, waarvoor hulde. Nu nog die platte FM eruitmeppen, beetje werken aan de podiumprésènce en deze jongens zouden nog wel eens kunnen verrassen.

THE CATATONICS

Filip Huygebaert is zowat de verpersoonlijking van The Catatonics. We hebben eventjes moeten wachten maar hij is de eerste getalenteerde singer-songwriter die we geloven en ons een volledige set kan boeien. Deze man in maatpak laat zich omringen door een sensuele pianiste en jazzy drummer die het geheel ingetogen bijkleuren. De prachtige samenzang is doorleefd en wordt fel gesmaakt door een ademloos publiek. Filip heeft een duidelijke voorliefde voor Americana – en Alternatieve Country en koestert ongetwijfeld de rootsmuziekjes van Ryan Adams, Fleet Foxes en indie-folk soloartiest Bon Iver. De jury is unaniem overtuigd en fantaseert er nog graag zo’n lekkere laag groovende contrabas bij om het nog een beetje meer aan te kleden. The Catatonics krijgt toch wat huiswerk voor de finale: even aankloppen bij een native speaker.