Oost-Vlaams Rockconcours

MAUER

Dit duister quintet heeft duidelijk de mosterd gehaald uit de vroege jaren-80 bij groepen als Joy Division en latere gothic en new-wave bands. De bezwerende sound en vele invloeden van Mauer – ze noemen het zelf emowavecore Rock’n Roll - lijken nogal stuurloos, missen samenhang en vallen in Eeklo moeilijk op hun plaats.  Er wordt veel geëxperimenteerd, toffe riffs worden afgewisseld met herkenbare arrangementen maar de opmerkelijk strakke jazzy drummer vergaloppeert zich soms met overkill als gevolg. De zanger bedient zich van een donker imago, zijn poëtische teksten zijn eerder nihilistisch en gesloten en dat bevalt ons wel. Jammer dat  zijn stem onvoldoende draagkracht heeft. Hij laat een vermoeide afgeleefde indruk na en bedient zich van dat o-zo-typisch herkenbare Belgisch-Engels. We waren meer onder de indruk tijdens hun passage in de voorrondes.

JONI_SHEILA

Een fris charmant naturel “meisje met gitaarpoprock” met een hoog doch naïef scoutsgehalte. Joni komt ritmisch vrij goed uit te voeten en haar live-bewerkingen met delay op gitaar en zang zijn vrij harmonieus. Ze beperkt zich niet tot 3 akkoorden maar haar gitaarspel is eerder eentonig met vaak dezelfde arrangementen. Joni heeft een specifieke stemkleur, krachtige stem, goede Engelse uitspraak en een pittige attitude. Helaas horen we te weinig doorleefde teksten en worden we niet echt bij de strot gegrepen. We missen nog wat context en ballen. Toch zijn we overtuigd dat we hier met een pril talent te maken hebben dat nog een beetje moet rijpen.

STEVEN H

Steven H brengt Kolder-Hop of noem het Aerobic-Hop en wint alvast de prijs van de leukste bindteksten. We zijn aangenaam verrast door zijn Woost-Vlaams dialect (sommige aanhoorders verstaan er geen kneit van), dynamiek én performance. Steven H is een grappige authentieke performer die iedereen kan inpakken. We horen platte beats volgens het gekende hiphop recept. Donkere themas worden paradoxaal met veel humor gebracht. Het nummer ‘t Zit tegen’ is een regelrechte hit, we hunkerden ook naar het nummer “Saai in den backstage” (een gemiste kans!) maar kregen 3 trage nummers voorgeschoteld. Vreemde opbouw en wat ons betreft ongelukkige setlist. De side-kick zangeres kleurt het geheel mooi in maar na 3 beurten hebben we het wel gehad. De uitsmijter bracht ons gelukkig weer bij de les. De jury twijfelt, hoort Steven H eerder thuis in de cabaret of is hij zanger ? Als hij geen wildcard haalt misschien de perfecte presentator voor de finale ?

LISA PANGRAZIO

Met Lisa Pangrazio hebben we opnieuw een female singer-songwriter in huis. Lisa heeft een opvallend helder stemtimbre en brengt alles met iets meer doorleefde body dan Joni maar hier missen we dan weer dat jeugdig en naïef enthousiasme van Joni. Dankzij een perfecte geluidsbalans zuigt Lisa haar publiek mee in haar leefwereld en bedwelmt hiermee menig vrouwhart. Haar set is puur en wordt heel geloofwaardig gebracht. Helaas zijn niet alle nummers even beklijvend en storen we ons aan haar kleine kantjes zoals fout Amerikaans accent met twijfelachtige uitspraak….In het zelfde bedje ziek als Joni, als je over de lat wil springen als singer-songwriter moet je hoger springen en vooral songs met een sterke inhoud hebben.

INTERGALACTIC LOVERS

Intergalactic Lovers zijn een frisse en ontluikende groep met een eigen smoel en brengen een toffe sound. Dit is de Vlaamse Cat Power of Feist !  Knappe, evenwichtige songs worden gebracht door een afstandelijke maar charmante zangeres (Lara) met zeer typische afwijkende stembuigingen. Lara’s stem kan je ergens situeren als een een symbiose van Grace Slick en Suzanne Vega. We hopen dat haar stem op termijn nog wat meer ruimte krijgt. De volledige set boeit ons van begin tot het einde. De nummers worden gedoseerd gebracht, zijn catchy en hebben airplay potentieel. Het gitaarspel is a-typisch maar zeer boeiend en de ritmesectie  is verfijnd en speelt het geheel niet kapot. Alles wordt minimalistisch gebracht met subtiele variaties en occasioneel minder traditionele geluiden. De songs blijven hangen (Fade Away & Soul For Hire!!) en de jury gaat unaniem voor de bijl. Onze eerste finalist is een feit.

LOOK & TREES

Het minimalisme van Intergalactic Lovers maakt hier plaats voor het maximalisme van Look & Trees waarmee we een potentiële opvolger van The Flaming Lips uit eigen provincie hebben gevonden. Deze jonge hippies bedienen zich van een rijk instrumentarium met leuke harmonische samenhang en een volwassen sound. Bij deze groep zijn de invloeden zeer duidelijk aan te wijzen. Hier en daar een vleugje Wilco, Beach Boys, Pavement, …. Spek voor de bek dus voor elke indie liefhebber. Iedereen binnen dit symfonische popgroepje lijkt wonderwel zijn plaats te kennen met een degelijke beheersing van hun instrument. Strak georchestreerde popsongs worden afgewisseld met bevreemdende songstructuren waarmee ze hun voorliefde voor experiment niet schuwen noch verloochenen. Geen groep met een pose maar authentieke puurheid, hun way of life op en/of naast de buhne. De melodieën zijn verfrissend, hier wordt een mens alleen maar vrolijk van : )