PAPERFOX
Als er iemand een aanmoedigingsprijs moet krijgen dan is dat zeker Rein De Paepe met haar Indietronica-project “Paperfox”. Rein is uiterst charmant, een beetje stuntelig en onzeker – wat wil je, het is slechts haar tweede optreden! - maar alles wordt eerlijk gebracht. Haar spaarzame elektronica is zeer verfrissend en doet denken aan Britse synthpop-bands uit de vroege tot midden jaren ’80 zoals “Yazoo” en “Depeche Mode”, iets recenter heeft het veel weg van een lofi-versie van “La Roux” en dichter bij huis klinkt ze iets poppier dan Styrofoam. Rein gebruikt vaak subtiele elektronische beats in een wisselwerking met gitaarspel, harmonische stempartijen en catchy synths. Toch horen we te vaak dezelfde klankjes, te weinig songs en te weinig soundscapes maar aan haar meest recente nummer te horen is progressie meetbaar.
MAYA’S MOVING CASTLE
Hulde aan de charismatische zangeres van Maya’s Moving Castle die heel vakkundig het presentatie-collectief de grond inboorde en bedankte voor hun “creatieve presentatie”. Ondanks de hoge verwachtingen van de jury bleek echter ook hun concert van een “technisch” bedenkelijk niveau. De jury heeft een grondige hekel aan die “we take it for granted”–attitude, gebrek aan originaliteit (lees : “ platte cover van The Cure”) en gemis aan subtiliteit. Gemiste kans dus ! Maya’s Moving Castle moet dringend bijscholen in het zoeken naar een echte live-sound, hun songs met voorliefde voor zweverige gothic en new-wave subtieler aankleden en meer naturel worden op het podium. Na het slaan volgt het zalven want we zijn overtuigd dat meesteres Ann-Sophie - die zich bedient van een prachtige hese stem zoals ons favoriete ijslandse suikerklontje - haar gevolg willens nillens zal kneden en upgraden. Het nummer “Sky’s blue” is zo adembenemend mooi, vol van emotie en melancholie dat een herkansing in de finale in de weegschaal ligt.
WINCHESTER
Winchester staat iets verder dan de vorige groep door hun strak samenspel en sound maar missen dan weer potentieel en een eigen ziel. Ze brengen electropop en het gevoel dat overheerst is een slordig copy/paste-gevoel van “Bloc Party”, “Goose”, “Soulwax”, “Editors”, “Air”, “Vive La fete” zonder duidelijke structuren, onsamenhangende melodieën, zonder kleur en zonder songs. Sorry jongens, allemaal goed bedoeld maar klinkt een beetje platjes. Geef ons dan maar de originelen. De emancipatiebeweging heeft hier dankzij hun vrouwonvriendelijk songs (hookers, Chicks, Bitches, ….) ongetwijfeld een vette kluif aan.
HORSES ON FIRE
De strafste riffs kwamen tijdens dit concours overduidelijk van Horses On Fire. Deze heren met sexy uitstraling bedienen zich van een retestrakke opzwepende “wall of sound” en een energieke frontman met Ian Astbury-stem (The Cult) die wel eens zou kunnen aanslaan bij een breder publiek. Allemaal goed gedaan en goed gebracht, maar in zijn genre er zelfs een beetje over en de jury gaat helaas niet over stag. Na 10 minuten hebben ze het wel gehad. Dit moet dé avond van de coverbands zijn want de invloeden zijn alweer te overduidelijk aanwezig. Horses on fire willen soms te hoekig doen en spelen alles over dezelfde riff. We missen een originele touch, en vooral songs !!! Maar hier is zeker een publiek voor.
VEGAS !
Vegas!-baby. Yes, Yes, Yes. Geloofwaardige band en superbezield gebracht. Alle vezels van dit demonisch kwartet staan te trillen en brengen een dynamische energieke sound vol tempowisselingen en zin voor avontuur. Doet ons denken aan The Paper Chase maar is nog scherper en gevaarlijker. De zanger spuwt alle leed van de wereld uit via screams en phrases. Dit is overduidelijk de meest boeiende groep van de avond, alle zintuigen van de jury staan op scherp. Onwaarschijnlijk goed en wat een progressie ! Viva Las Vegas!
CONTRABAND
Geloofwaardige folkpop-band met Vlaamse liedjes. Dit aanstekelijk en energiek gezelschap bouwt zijn set mooi op maar eindigt helaas in een stuntelige anticlimax. Doet ons een beetje denken aan een Vlaamse versie van “Travis”, eerlijk gebracht en mooi ingekleurd door een violiste die zich helaas te weinig kan ontplooien binnen de groep. Contraband brengt alles vrij geloofwaardig, verrassend energiek en dynamisch maar we vragen ons af of ze zich bewust zijn van hun beperkingen. De zanger heeft eerder een vlak stembereik en mist wat expressie in stem, instrumentaal is het technisch goed gebracht maar de arrangementen zijn toch wel zeer beperkt. Bovendien klinkt het allemaal een beetje te braaf. Krijgen zeker de prijs van meest sympathieke band van OVRC2009. Binnenkort te zien op Uw Boombal en ons Bomma mag zeker mee.
